11 lutego 2026 roku zmarł prof. dr hab. n. med. Jerzy Strużyna, pułkownik w stanie spoczynku, wybitny specjalista chirurgii plastycznej i ogólnej, przez wiele lat związany ze Szpitalem przy ul. Szaserów, gdzie w latach 1976–2000 pełnił funkcję kierownika Kliniki Leczenia Oparzeń i Chirurgii Rekonstrukcyjnej.
Był absolwentem Wydziału Lekarskiego Wojskowej Akademii Medycznej w Łodzi (1968). Specjalizację z chirurgii ogólnej uzyskał w 1973 roku, a z chirurgii plastycznej w 1978 roku. Stopień doktora nauk medycznych otrzymał w 1976 roku na podstawie rozprawy pt. „Badania doświadczalne nad zastosowaniem czasowej protezy naczyniowej w zranieniach tętnic”, a stopień doktora habilitowanego w 1986 roku za pracę „Przeżycie i zgony w ciężkich oparzeniach”. Tytuł profesora nauk medycznych otrzymał 22 lipca 1998 roku.
Jego zainteresowania naukowe obejmowały leczenie oparzeń, chirurgię plastyczną i rekonstrukcyjną, następstwa urazów ręki, czerniaka złośliwego oraz pourazowe i pochorobowe zniekształcenia i ubytki tkanek. Wyniki prowadzonych badań konsekwentnie przekładał na praktykę kliniczną, wdrażając oryginalne metody operacyjnego leczenia ran oparzeniowych, w tym zastosowanie noża laserowego w chirurgii, nowatorskie techniki leczenia młoteczkowego zniekształcenia palca, a także nowoczesne programy komputerowe wspomagające diagnostykę świeżych urazów ręki, urazu oparzeniowego oraz rozpoznawanie i prognozowanie leczenia czerniaka złośliwego.
Współtworzył standardy leczenia urazów bojowych oraz postępowania z ciężkimi oparzeniami i obrażeniami wielonarządowymi. Przygotowywał zaplecze medyczne dla polskich kontyngentów wojskowych w Iraku i Afganistanie oraz wdrażał rozwiązania zgodne ze standardami NATO w zakresie chirurgii urazowej i ewakuacji medycznej. Specjalizował się w rekonstrukcji twarzy i kończyn po urazach bojowych, leczeniu blizn i deformacji pourazowych oraz chirurgii odtwórczej u pacjentów po wybuchach i rozległych oparzeniach.
Przez wiele lat pełnił funkcję prezesa Polskiego Towarzystwa Chirurgii Plastycznej, Rekonstrukcyjnej i Estetycznej oraz Polskiego Towarzystwa Leczenia Oparzeń. Wspólnie ze specjalistami z Wojskowej Akademii Technicznej prowadził badania nad wykorzystaniem lasera CO₂ w chirurgii, za które w 1980 roku otrzymał zespołową Nagrodę Naukową I stopnia Ministra Obrony Narodowej. Był również laureatem Nagrody II stopnia Rektora WAM za pracę habilitacyjną, wyróżnienia Polskiego Towarzystwa Lekarskiego za publikację „Własne doświadczenia w leczeniu oparzeń surowicą baranią przeciw pałeczce ropy błękitnej” (Wiadomości Lekarskie, 1980) oraz Nagrody Lekarzy Katyńskich za publikację w czasopiśmie „The Lancet” pt. „Treatment of non-healing ulcers with rhGM-CSF and skin grafts”.
Był cenionym lekarzem, wybitnym naukowcem i nauczycielem akademickim, mentorem wielu pokoleń chirurgów. W sposób szczególny przyczynił się do pogłębienia wiedzy oraz rozwoju nowoczesnych metod leczenia w zakresie chirurgii plastycznej i terapii oparzeń, pozostawiając trwały ślad w polskiej i wojskowej medycynie.
Za swoje zasługi dla medycyny został odznaczony m.in. Złotym Krzyżem Zasługi oraz Medalem Komisji Edukacji Narodowej.
Rodzinie i Bliskim składamy wyrazy głębokiego współczucia.
Dyrekcja, Pracownicy Oddziału Klinicznego Chirurgii Plastycznej, Rekonstrukcyjnej i Leczenia Oparzeń Wojskowego Instytutu Medycznego i cała społeczność WIM-PIB
Źródło: Baza Biogram; Danuta Augustynowicz, 50 lat Szpitala Wojskowego na Szaserów, Warszawa 2014
Materiał opracowała Dorota Połeć
Zdjęcie: Andrzej Kosater, Archiwum WIM